Archiwa kategorii: Nauki i idee

Co to jest świadomość?

Jak nauka i systemy religijne odnoszą się do pojęcia świadomość?

Przypominam definicję wiadomości wg Wikipedii:

„Świadomość – podstawowy i fundamentalny stan psychiczny, w którym jednostka zdaje sobie sprawę ze zjawisk wewnętrznych, takich jak własne procesy myślowe, oraz zjawisk zachodzących w środowisku zewnętrznym i jest w stanie reagować na nie (somatycznie lub autonomicznie).”

Świadomość jest stanem powszechnym, w którym najczęściej się znajdujemy, jednak z  jakiegoś powodu badań i prac rozwojowych nad świadomością prowadzi się niezbyt wiele w świecie. No może ostatnio coś zmienia się w tym zakresie, głównie za sprawą badań w dziedzinie fizyki molekularnej oraz badań z zakresu budowy mózgu. Czytaj dalej

Zalety zachodnich i wschodnich podejść do świadomości

Czy jest sens mówienia o wyższości metod wschodnich czy zachodnich

Kiedy Maria Curie – Skłodowska odkryła promieniowanie gamma, a Wiliam Herschel odkrył promieniowanie podczerwone, nie sądzili, że odkryli podobne w swej istocie zjawiska. Fale gamma mają diametralnie inne właściwości niż promieniowanie podczerwone (cieplne), ale po latach fizycy dokonali syntezy wszystkich zjawisk fizycznych, które mają właściwości fali elektromagnetycznej i w ten sposób uzyskano zbiór fal i jeśli dołożyć do tych powyższych rodzajów promieniowań promieniowanie radiowe, ultrafioletowe, świetlne, rentgenowskie  i kosmiczne, okazuje się, że mamy do czynienia ze spektrum promieniowania, które posiada podobne właściwości fizyczne (falowe, a czasami korpuskularne), mimo, że poszczególne pasma tego spektrum mają inne własności. Czytaj dalej

Przebaczyć, jak to łatwo powiedzieć

O tym, czym przebaczenie jest oraz czym nie jest.

Jakie znaczenie ma poczucie winy, pisałem tutaj, dzisiaj kilka słów o tym, jak go się pozbyć, gdyż dla zdrowia psychicznego, jak już wiemy,  jest to konieczne.

Sprawa podstawowa to chcieć przebaczyć tym wszystkim, którzy nas skrzywdzili poprzez niesprawiedliwe osądzanie, odrzucenie, upokorzenie, zdradę, skrzywdzili nas psychicznie czy fizycznie. Jeśli już do takiej decyzji dojrzeliśmy to zastanówmy się nad samym procesem przebaczenia. Czym jest przebaczenie? Etymologia słowa przebaczyć wskazuje, że słowo to pochodzi od dwóch słów: przestać i baczyć. Zatem przebaczyć oznacza przestać zwracać uwagę na coś, przeoczyć, patrzeć obok. Czytaj dalej

Poczucie winy i jego skutki

O mechanizmie psychicznym, który kiedyś pomagał, a teraz może ciążyć.

O poczuciu winy można mówić z punktu widzenia psychologii i wówczas skupiać się raczej na terapiach niż na zjawisku, można mówić z punktu widzenia filozofii i wówczas stwierdzać, że na pewnym etapie rozwoju ludzkości było ono konieczne, aby na przestrzeni wieków organizować formacje społeczne i można mówić z punktu widzenia religii powołując się na nauki wielkich nauczycieli duchowych. Czytaj dalej

O ego, świadomości i miłości

Jak i kiedy tworzy się w człowieku jego ja i co z tego wynika?

Jeśli obserwujemy małe dzieci (akurat mam okazję to robić na co dzień ), to gdzieś między pierwszym, a drugim rokiem życia dziecko uczy się, że istnieje ono i inni. Następuje u niego podział świata, który do tej pory był spójny w jego świadomości. Dziecko  oddziela siebie od zewnętrznego świata i jest tego uczone przez rodziców i opiekunów. W tym „nowym” dla niego świecie, w którym zaczyna się budzić, dostrzegać go i akceptować,  podział na „ja i  resztą świata” a także pojęcie ego (ja) jest konieczne, aby przeżyć i czuć się w miarę komfortowo. Czytaj dalej

Potępienie rodzi krzywdę. W nas.

O naukach zawsze aktualnych bez zbędnego zadęcia.

Codziennie media atakują nas złymi informacjami: zabójstwo dzieci, zemsta na kochanku, zamach terrorystyczny, głupota urzędników, kradzieże na ulicach, podpalenia… można mnożyć bez liku takich przykładów. Komentarz do tego typu zdarzeń jest często taki, że wymusza on na odbiorcy  zajęcie nie tylko zdystansowanego stanowiska w tej sprawie , ale wręcz potępienie sprawcy.  Wszak ego uwielbia obwiniać, mieć rację, potępiać, być ważnym itp. i dziennikarze doskonale o tym wiedzą.

I tutaj mam prośbę i propozycję: NIE POTĘPIAJMY! Przyjmijmy do wiadomości. Czytaj dalej

Poziomy świadomości wg Davida R. Hawkinsa

Co nam w duszy gra? Jakie emocje, jakie wizje, jakie procesy dominują w nas?

David R. Hawkins, wybitny amerykański psychiatra, jest twórcą mapy świadomości (wyskalowanej w skali logarytmicznej) oraz wielu prac bazujących na opracowanej przez siebie mapie. Mapa ta w swojej istocie jest podobna do opisywanej przeze mnie w poprzednich wpisach,  mapy siedmiostopniowej, która ma trzy poziomy poniżej poziomu przełomowego i trzy poziomy powyżej tego poziomu (poziom czwarty jest przełomowym). Mapa Hawkinsa ma osiem poziomów poniżej przełomowego i osiem poziomów powyżej tego poziomu. Czytaj dalej

7 poziomów świadomości. Jaki jest nasz poziom?

Jaka jest świadomość ludzkości?

Zapoznając się z opisanymi siedmioma poziomami świadomości, można spojrzeć na siebie z dystansu i  dopasować zaawansowanie swojego rozwoju osobistego do określonego poziomu. Nie ma problemu, aby to zrobić, gdyż nie musimy niczego udawać i możemy pozwolić sobie na szczerość; wszak robimy to tylko dla siebie:-)  Wówczas, znając poziom następny, łatwiej będzie nam zdefiniować najbliższe cele naszego rozwoju.

Wracając natomiast do pytania o szczęście (pojawiające się na początku cyklu wpisów o świadomości), widać wyraźnie, że wobec różnych kryteriów życia na każdym z poziomów oraz tendencji przejawiających się w kolejnych stopniach rozwoju, prawdziwe poczucie szczęścia możemy znaleźć tylko w naszym wnętrzu (oczywiście po zaspokojeniu podstawowych potrzeb z dolnych warstw piramidy Maslowa). Czytaj dalej

7 poziomów świadomości, poziom siódmy

Mistyczne zjednoczenie. Sfera doznawania indywidualnego.

SIÓDMY POZIOM ŚWIADOMOŚCI

Siódmy poziom świadomości to praktycznie stan nie podlegający opisom. Proces poznawania siebie skierowany jest na niepowtarzalność, unikalność, nie podlega jakiejkolwiek ocenie czy porównywaniu, dzieje się samoistnie. Osoba na tym poziomie nie potrzebuje żadnych autorytetów dla swego rozwoju, a cechy i odczucie jej egzystencji są dostępne praktyczne tylko temu, kto ten poziom osiągnął.

Niewątpliwie ogromna indywidualność i ogromne poczucie humoru to cechy zauważalne dla obserwatora. Przykładem są tutaj mistrzowie tao, zen, jogi, mistycy chrześcijańscy i mistrzowie innych praktyk rozwoju wewnętrznego. Pozornie zachowują się zwyczajnie, jednak ich metody pracy z ludźmi są indywidualne i jedyne w swoim rodzaju. Ci, którzy wznieśli się do tego poziomu, wydostają się spod oddziaływań dualności lęku i miłości. Czytaj dalej